Bewust onbewust

Impermanence2025

In de serie werken onder de subtitel ‘Impermanence’ onderzoek ik de verschillende ‘overgangen’ tussen leven en dood. In ‘Refuge’ zien we het schuilen en wachten op betere tijden. Het leven lijkt stil te staan in een bevroren ‘interbellum’. Tot de dooi inzet. De verlegen adolescent is ‘dood’ en de jonge vrouw ‘leeft’, zonder dat ze ooit ‘stierf.’

Transitie.

Een vrouw wordt moeder, het kind groeit op en wordt ook moeder, de moeder is nu grootmoeder en sterft: de cirkel herhaalt zich en dierbare foto’s (cq herinneringen) vervagen. (Barstjes,2015).

Slotervaart

In ‘Slotervaart’ zien we het schuilen en wachten open betere tijden. Het leven lijkt stil te staan in een bevroren ‘interbellum’. Prettig, kleurrijk, maar stilstaand.
De observator wacht af.
Ook bij ‘Zwijgen en geheimtaal’ zien we het schuilen en wachten op betere tijden. De adolescent wacht af in haar kamertje en wisselt boodschappen in geheimtaal uit met de hartsvriendin.

Requiem for a dog

De installatie “Requiem for a dog” verbeeldt het rouwproces na de dood van een geliefd dier. Ver van huis, in barre omstandigheden komt het doodsbericht. Een harde lijn tussen leven en dood? In gedachten holt de hond voort naast de fiets, tweeduizend kilometer lang tot ze langzaam haar eigen weg gaat en verdwijnt tussen het hoge gras. Hoezo een harde lijn? Het enige wat gedaan kan worden is het verdriet omzetten in borduursteken voor een bidprentje, elke dag weer.

Een geliefde broer sterft.

Liet zijn dood zich al voorspellen op jonge leeftijd? Wanneer is het beslissende moment van ‘dood’ zijn? Soms is liefde niet voldoende om een dierbare te doen kiezen voor het leven en moeten de achterblijvers loslaten.

Souraya

In het werk ‘Souraya’ zien we het gedwongen afscheid van een oma van haar geliefde kleindochtertje. Ontvoerd naar een andere wereld en een andere toekomst, ‘sterft’ dit meisje zoals ze voor haar oma is, zonder feitelijke te sterven. En voor het meisje zal ‘oma’ een herinnering zijn, ‘alsof’ oma dood is. Dierbaar en onbereikbaar.

24 februari 24.

Een lade in een lade. Het moment van realisatie van ‘oorlog’ verbeeldt, vastgelegd op de camera en gedeeld via computer en mobiel.

Enkele vragen: Waar in de geschiedenis liggen de ‘causes and conditions’ voor dit drama? En hoe lang houdt onze ontsteltenis aan? Hoe lang blijven de beelden ‘helder’ op ons netvlies? Verdwijnen deze beelden in een lade van ons brein om daar te sluimeren? Komen de emoties weer tot ‘leven’ als de dreiging dichterbij onszelf komt?

Raven spirit (1 en 2) vertelt over ‘grief, trauma, isolation and pain’. Het lot van ‘Indigenous people’ op Vancouver Island verbeeldt.

“Kin(-ship mind)” gaat over relaties en verbondenheid. In ‘Indigenous thinking’ bestaat alles slechts in de context van iets anders. De observator is geïntegreerd in een voelend systeem dat zichzelf observeert. Mens en boom (natuur) zijn onlosmakelijk verbonden en slechts te ‘zien’ in relatie tot elkaar.